Je bent te laat! Over vermijden of bereiken.

Gisteren was het weer zo ver, te laat vertrokken, te laat toegekomen. Deze keer kwam ik er niet vanaf met vriendelijke en welgemeende excuses. “Het is niet de eerste keer dat u te laat komt mevrouw.” En maar goed ook, want deze ‘wake up call’ had ik echt nodig! Het gebeurde te vaak dat ik de tijd te nipt inschatte en uiteindelijk moest crossen om op tijd (of te laat) te komen. Ik spreek in de verleden tijd want dat WAS! Maar hoe dan wel? Vorig weekend maakte ik me nog hetzelfde voornemen, zonder resultaat blijkbaar. Op één of andere manier is tijd ‘rekbaar’ in mijn hoofd. Er kan altijd nog wel wat gebeuren voordat ik moet vertrekken. Als ik hierover doordenk komt dat uit het idee dat “als ik het nu niet doe, … “, en dan allerlei negatieve gevoelens van tijdsnood. Vanuit de angst voor tijdsnood kom ik dus in tijdsnood. Grappig maar zo gaat het bijna altijd. Als je ergens vermijdend op bent (vb angst voor, kwaad op, gruwelen van, …) kom je daar onrechtstreeks toch mee in aanraking. Daar zit dus de angel. Die overtuiging verander ik graag naar “als ik het nu niet doe, dan doe ik het wel een andere keer wanneer het me beter uitkomt”. Dat geeft direct een beter gevoel, en een gevoel van tijd en ruimte!

Gisteren keken we naar ‘The Voice for Kids’. Hoe vaak ik daar gehoord heb “ik hoop dat ik niet vals zal zingen”, “ik ben bang dat ik veel zenuwen zal hebben”, … Met een klein beetje coaching zouden die kinderen ook leren zeggen tegen zichzelf: “ik hoop dat het goed gaat gaan, dat ik me goed voel en dat mijn stem ontspannen zal klinken, dat ik ervan zal genieten, …” Een bereikende houding maakt dat je je dit ook al voorstelt in je hoofd, en zelfs al voelt hoe het dan zal zijn. Een heel verschil!

Dus ik ga voor een bereikende houding om op tijd te komen, en de tijd te nemen voor mezelf om op een ontspannen manier naar mijn afspraken te gaan. Willen jullie nog mijn back-up zijn en me hieraan herinneren als de oude overtuiging het nog zou willen overnemen?