Angst om een waardeloze nietsnut te zijn…

.. en hoe eraan te ontsnappen.

Dit ken ik zo goed… allez, ik begin het te herkennen.

Een drukkend gevoel op mijn borstkas en in mijn keel, een oppervlakkige, opgejaagde ademhaling alsof ik net 10 km gelopen heb of het nu direct op een lopen moet zetten. Het lijkt op paniek, het voelt als het dichtsnoeren van hart en keel. Paniek waarom? Geen enkele aanwijsbare reden. En toch, mijn zware achterhoofd vertelt me iets anders, voorspelt gevaar.

Als ik dieper ga voelen zak ik in verdriet achter mijn ogen. De druk op mijn borstkas wordt minder, ik kan weer beter ademen en de greep om mijn hart ontspant zich. Nu kan het verdriet beginnen stromen. De vecht/vlucht reactie maakt plaats voor verdriet. Ik kan nog steeds iets van de paniek voelen, de angst voor dit verdriet, voor verdriet in het algemeen, voor de neergaande beweging, het erin zakken.

Ik begin het te herkennen, en ik ben blij dat ik technieken ken om erdoor te zakken, terug contact te maken met mijn lichaam, mijn voelen, mijn emoties. Hoe beangstigende dat toch ook nog steeds kan zijn en helemaal niet rationeel te verklaren.

“De echte angst is om een echte nietsnut te zijn, waardeloos.”

Eens ik die overtuiging gezien heb, voel ik me zachter worden, kan ik mezelf troosten en koesteren als een kind, mijn innerlijke kind dat schrik heeft een waardeloze nietsnut te zijn. En geen enkel kind verdient het om dat te denken, dus ik ook niet!

Meer verdriet loopt over mijn wangen. Die diepe angst en pijn te zien waar ik al van kleins af mee rondloop. Zachtheid vraagt het, en moederliefde, om niet zo streng te zijn voor mezelf en te vertrouwen dat ik helemaal ok ben zoals ik ben.

“Dan pas kan ik terug in beweging komen, ontwaken uit de verlamming.”

Oh ja, ik had ook in beweging kunnen komen vanuit de angst en de paniek! Maar dat is wat ik niet meer wil voeden. Daarom ben ik blij dat ik het begin te herkennen en ook technieken ken om er eerst doorheen te zakken, tot op de bodem, tot in mezelf. En dan … begint mijn maag te knorren 🙂

“Herkenbaar? Onverklaarbare of heftige gevoelens waar je soms mee rondloopt? Die je op sleeptouw nemen, misschien ook verlammen? Wil jij ook graag leren hoe je daarmee om kan gaan? Hoe je de greep op jezelf kunt lossen? Ik begeleid je er graag bij. Want ik wens iedereen toe om vrij te kunnen leven vanuit het vertrouwen dat je helemaal ok bent zoals je bent!”

Bel +32 495 91 55 98 of stuur een mailtje voor een vrijblijvend gesprek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *